Lentesneeuw

Er zijn er die spijt krijgen van hun daden en nog steeds in m’n gratie proberen te vallen. Tevergeefs.

Er zijn er die het als een spelletje bekijken, een sidekick. Nadien proberen ze ongegeneerd hetzelfde bij vriendin. Newsflash: vriendinnen praten!

Zij die er helaas niet toe in staat zijn om het te helpen donderen, zelfs niet in Keulen. Dat telde natuurlijk even niet, die beide ochtenden. Maar toch niet de beste manier om er nadien vanaf te geraken. Stupid me. (ps: je hebt mijn cd van de man in de vorige alinea nog.)

Zij die werden opgepikt op een grandioos verkleedbal met een slapeloze nacht tot gevolg en drie weken later nog een eenmalig vervolg op dat gevolg. Jammer van de weedgeur in huis.

Een toekomstige vader die wel zo eerlijk is het op te biechten bij een eerste contact, maar de fout maakt zich snoevend uit te laten over zijn eigen capaciteiten. Toch maar liever niet.

Eerlijk zijn ze, dat wel! Meer dan “zijn gerief” halen was het niet. Dankuwel en tot ziens, meneer die zichzelf autist waant.

Een week van huiselijk samenzijn, vragen wat ik wilde eten, of ik even mee de hond uitliet, of ik een paar dagen later mijn schup wilde afkuisen, want het ging allemaal zo snel. De hond stond erbij en keek er verscheidene keren naar. Eigenlijk ook maar jaks.

Bankcrises, stakingen, vakbonden, het Amerikaanse systeem. Mag ik u erop wijzen dat dit NIET de zaken zijn waar ik het een eerste keer wil over hebben, uitgerekend in een Ierse pub?

Je zit temidden een queeste en, o jee, je vindt maar niet wat je zoekt. Maar ik word verzocht actief te wachten (whatever that may be), tot je besluit dat je het toch niet aandurft, vanwege de vriendin “en zo”. Maar de telefoon schrikt je dan weer niet af.

Dan heb je er die “de vrouw” tot wetenschappelijk onderzoek bombarderen… and guess what? I was a part of it. Wat heb ik nu gewonnen?!

Aan de man met de veel te uitbundige haardos en de Arafatsjaal (djeezes, wie dráágt dit eigenlijk nog?): gelieve mijn twee boeken terug te brengen. U bent al dik acht maanden overtijd.

“Ik ben ziek. Sorry!” is zowat het meest flauwe excuus ooit gelezen. “Moet bij de kinesist. Vergeten, sorry!” behaalt de eervolle tweede plaats.

Helemaal niets laten weten is niet flauw. Het is ronduit onbeleefd. Sorry!

Mannen die je om middernacht nog willen zien, mannen die daarbij teleurgesteld huiswaarts keren, mannen waar je nooit nog wat van hoort. En maar best.

Impulsief is tof! Blind date is fun! Maar lieg dan niet over je uiterlijk, peleaze… Had nog zo gehoopt dat jij jij niet was die op me af kwam gewaggeld.

Ah! Monsieur Luxembourg. Ik heb al een volledige post aan u gewijd. Meer hoeft dat echt niet te zijn.

“Ik heb geen alcoholverleden. Ik blijf voor altijd een alcholist die geen drup meer aanraakt.” Eeuuuhm. Garçon?

Nog nader te bepalen: de ontbrekende hoek bij de -tot nu toe tof klinkende- man die met mij naar Loft gaat kijken eind deze week.