Lentesneeuw

“Mevrouw mevrouw! Moeten we dat kennen?” “Hoe ga je dat vragen?” “Ik vind die handouts niet meer!”

Een doordeweekse herhaling van alle geziene leerstof: vingers in de lucht, geroezemoes alom en ik die rondloop en de notities van de leerlingen terug vindt. Nu moet je weten… “overlopen van de leerstof” mag zomaar niet in de agenda staan. Dat zou een verloren uur zijn in de ogen van de inspectie. Maar hoe kan je nu niet de leerstof overlopen, zo vlak voor de examens? We worden dus gedwongen om te sjoemelen op papier. Oh ja, ik had wel degelijk een lesje voorbereid… maar dat zou niet het ganse uur vullen.

In mijn poging om de leerstof op een rijtje te zetten en tijdens de daarbij gecreëerde chaos vanwege de leerlingen, kijk ik door het raam naar de gang. Ik zie de kletsekop mijn klas passeren en aarzelend stoppen ter hoogte van de deur. Neeeeee, denk ik, nú toch niet!

Oh jawel. Uitgerekend nu wel. De deur vlamt open, de leerlingen schieten recht. “Goeiemiddag meneer de directeur!” Ik zie enkele leerlingen met een verwarde blik naar mij kijken -What’s going on??- en ik werp hen een nu-niet!-blik terug, gekoppeld aan een groene lach.

“Goeiemiddag”, zegt hij. “Ik kom even de les meevolgen.”

Slik… -planning, lesvoorbereiding, agenda- ik schiet me naar mijn bureau, waar alle notities van het volledige tweede semester wanordelijk uitgespreid liggen bovenóp mijn map. Shit, waar is die les die ik had voorbereid?? De directeur placeert zich achteraan en volgt mijn zenuwachtig gefriemel met arendsogen. Ondertussen roep ik zowat naar de leerlingen “En we doen verder in ons leerboek… paginaaaaa…” De leerlingen kijken verwonderd -Leerboek? Verder? Wat verder?-, maar ze volgen mijn instructies gewillig en doen alsof ze perfect weten waarover het gaat. “88″ zeg ik uiteindelijk “en begin al maar te lezen in stilte”.

Slik… -controle, directeur, mijn verdere toekomst, wat was het onderwerp alweer van mijn les? Megafuckingshit zeg- Maar ik herpak me, sneller dan m’n schaduw, kijk naar de titel in het boek en begin te ratelen. Zomaar wat. Vragen stellen aan de leerlingen, altijd handig. Ze antwoorden, snel en goed zelfs. Oké… -we are on da roll!-

Had ik al vermeld dat de voorbereiding veel te kort was om een gans lesuur te vullen? Zo’n kwartier voor ‘t einde stelde zich dus het tweede probleem. Tijd teveel! -think! About what you’re trying to do to me, yeaaah think!- Nee. Zingen was erover geweest. Maar heb ik daar toch staan lallen! Opdrachten improviseren! En vooral tijd rekken…

Tot het verlossende belteken… en dan van hem moeten horen: “Goh ja, ‘t ziet er allemaal wel goed uit. Ik maak m’n verslag op en zal je dan uitnodigen voor een persoonlijk gesprek tijdens de grote vakantie.” “Enneuh…”, vraag ik, “Zal ik hier dan volgend jaar opnieuw mogen staan?” “Dat… zal je dan wel horen”, antwoordt de glimmende bal.

Poeh!