Deze nacht kreeg ik een schema van de eerste dag in m’n handen geduwd. Een dag van 9 lesuren alstublieft. Geen pauzes noch de vertrouwde 50-minuten-lesuren. Ik liep rond in onbekende gangen met onbekende gezichten. Ik vond ze maar niet, de leerlingen die ik het eerste uur moest opvangen. Ik liep verder en belandde in slaapvertrekken, met Harry Potterachtige trappen. Overal zatte jongelingen, een groep eerstes die me de weg ook niet konden wijzen, dode hondjes in een hoek en een kind dat griezelig veel op Frankenstein leek. Opeens zat ik in de cafetaria van de sportzaal waar ik in de humaniora altijd ging zwemmen. Ik keek nog eens op mijn uurwerk, nog eens op het schema. Het hoeveelste lesuur was dit nu? En welke klas moest ik nu vinden? Maar ik kreeg er kop noch staart aan. Ik moest dringend terug naar school, maar mijn koffie was nog niet op! Ik haastte me naar buiten en stond in een vreemde stad. Ik nam de verkeerde straat en stond langs de snelweg. Waarom had ik mijn fiets nu niet mee? Nog 5 minuten voor het volgende lesuur begon… dat haalde ik nooit.
Vorige nacht droomde ik over gevleugelde katten. Vergelijkbaar met vleermuizen, maar dan helemaal overdekt met vacht. Ik probeerde ze te pakken te krijgen, maar het lukte maar niet.
Vorige week ben ik zelfs bevallen. Ik voelde het hoofdje eigenhandig zitten, zo opeens. Ik perste één keer en de baby viel eruit. Het was een jongen en hij zei zelf dat hij (de naam ben ik vergeten) wilde heten. Wat een lelijke naam, zei ik. De volgende dag bleek de jongen al een volgroeide man te zijn. Dat had ik nu ook niet echt gewild, zei ik tegen hem. Of hij niet kon terugkeren vanwaar hij kwam?
Dromen… ze teisteren me de laatste tijd wel heel erg veel. Ergens kan ik ze wel verklaren: een zenuwachtigheid voor of een verlangen naar… of gewoon een zeer fantasierijke geest (wat ik al wist van mezelf). Maar potverdorie, waarom kan ik niet dromen over pastelkleurige velden met zwalpend koren, een kabbelend beekje waar eenhoorns rustig staan te drinken, een uitgelaten menigte waarvoor ik sta te zingen of een lottocheque in m’n pollen?
Uw mening