Ja, het is zondag. Het is zelfs paaszondag. Extatische kinderen op zoek naar eieren in de tuin. Blije mama’s en papa’s. Een zoete bakgeur uit de oven. Een familiefilm op tv. Dekentjes in de zetel en speeltjes op de vloer.
Het is weer zondag. En ik probeer er niet al te veel aan te denken.
Het ziet er zo stilaan naar uit dat ik op m’n eentje aan de feesttafel zal zitten op oudejaar. In koor: “Oooooooooh!”
Ik vind dat ook wel een beetje. Maar voor ik nu een resem werken van barmhartigheid op mij afgevuurd krijg, wil ik graag even de afgevinkte opties op een rij zetten.
Ik zou mee kunnen gaan met de rest van de familie naar Duitsland. Een frisse wandeling in de ochtend, Glühwein und Bratwurst mit Sauerkraut op de middag en lassen wir ein spiel machen von MB! ‘s avonds. Niet dat ik mijn familie niet graag zie. Niet dat ik er tegenop kijk om knus in een blokhut voor het haardvuur te zitten met hen. Noch dat ik de rol van Marry Poppins tante voor het omvangrijke nageslacht wil ontlopen. Maar vier dagen is simpelweg te veel voor een single madam in de fleur van haar gezonde leven én sowahr in vakantie.
Ik zou kunnen ingaan op de invitatie van een vriend die wanhopig wilde verhinderen dat ik frieten van ‘t frituur zou zitten eten tijdens het aftellen. Ten eerste zouden het tegen dan al lang geen frieten meer zijn, maar eerder een voorverpakt fruitslaatje met misschien -als ik het al te bont wil maken- een toefje slagroom erop. Ten tweede zou ik zelfs niet weten of ‘t frituur wel open is op zo’n avond? Alleszins, de Chinees zal wel open zijn, want voor hen is ‘t nog geen Nieuwjaar en dus een gewone werkdag gelijk een ander (ha!). Maar nee, ik heb zijn aanbod om gezellig met zijn familie te tafelen afgeslagen, omdat ik die familie niet echt zo goed ken. Omdat ik ook geen zin heb om in zijn huiselijke sfeer binnen te dringen.
Natuurlijk heb ik ook vriendinnen, toch wel. Maar ofwel zijn ze niet single, feesten ze thuis en wonen ze een uur verder weg, wat niet zo praktisch is als je dan toch wil terugkeren naar een party in eigen regio. Ofwel zijn ze single, gaan ze wel mee naar diezelfde party, maar eten ze eerst thuis (zie supra).
Ik zou natuurlijk altijd bij Tuur de overbuur kunnen aankloppen. De man die ‘s zomers in zijn marcelleke voor mijn raam komt zwaaien en ‘s winters hetzelfde doet, zij het dan wel met zijnen anorak aan. Altijd paraat om mijn mazoutstoof te kuisen en te klagen over zijn pensioen. Maar dat aaike over mijn knie en dat gezanik over tekort aan seks zijn er een beetje over. Klein beetje maar.
Waardoor er mij nog één optie rest: twee liter ballekessoep maken en twee stokbroden bakken, dit alles vermenigvuldigen en het uitdelen op mijnen hof aan de minder bedeelden, zij het financieel of sociaal. Ik doe het niet voor mij, maar voor mijn eenzaamheid.
Dag lieve kuttertjes van me
Het is me hier wat in de kuthut. Sta me toe even stoom af te laten of medelijden te zoeken, zoals je wil. Feit is dat ziek én alleen zijn niet de allergrappigste combinatie is.
Een kleine kutimpressie: Je wordt wakker in een koud en stil huis en vraagt aan de spiegel of het nu al beter gaat. Bwa, zeg je, het is alleszins niet verslechterd. Je herinnert je de pillen die je “tijdens het eten” moest slikken en dus moet je wel met lange tanden ontbijten. Je vreest al voor het brood, want je hebt nu al een tijd geen vers kunnen halen. Maar er zijn geen groen/witte plekken te bespeuren, dus je smeert er twee. Je bekijkt de charcuterie en vraagt je af of dat nog wel zo koosjer is. Je ruikt niets -maar dus werkelijk NIETS- en je beseft dat je niemand anders kan laten ruiken. Op goede hoop dan maar. Een koffietje? Graag. En je sleffert in slow motion opnieuw naar de keuken. Je nek is stijf en je beeldt je in dat iemand er eens stevig in kneedt, tegelijk bemoedigende woorden fluistert. Je neemt je vitaminen, je breekt de reuzenpillen in twee, je kokhalst bij het inslikken en je hoest veel te ongezond. Jaja, het gaat wel. Buiten regent het. Er hangt een herfstblad tegen het raam geplakt. Triest tafereel. Nog triester zijn de 60 kutleesportfolio’s die liggen te wachten. De radio kan misschien nog soelaas brengen, maar telkens je je omdraait begint het ding te ruisen. De enige zender waarbij hij het niet doet, is een regionale waar met een zwaar accent de plaatselijke voetbaluitslagen worden voorgelezen. Kutradio. Dan maar de pc proberen. Daar zitten een heleboel mensen vrolijke berichten de wereld in te sturen. Je kan er zelf niets van diezelfde aard aan toevoegen. Ellendig. En die druk op je kaken zet weer op. Hoe klein kan je eigen wereld toch zijn en hoe allesoverheersend een slecht gevoel. Een gevoel van missen ook. Let er toch maar voor op dat de klop niet later komt, zeiden ze, en misschien hebben ze wel gelijk nu. Het besef. Nu natuurlijk tot de tweehonderdvijftigste versterkt. Nu je aan de zetel en medicatie gekluisterd zit, nu je feestjes moet afzeggen, nu je noodgedwongen voor jezelf moet zorgen. Kut.
Beroer me niet. Wakker mij niet aan. Geen zoete woorden. Ik kan ze niet goed aan. Het is moeilijk, weet je, om niet iets te zien. Want het is net dat wat ik verlang. Ik smacht naar aandacht. Zwak en klein. Ik ben bang. En ongeloof, meneer. Het zal nooit wat zijn. Nooit wat worden. Neen, ik heb het niet over ons. Maar in mijn leven, op dat vlak. Bij anderen gaat het met veel meer gemak. En ik. Ik blijf achter op het perron. Met mijn valiesje vol gedoe. Ergens ben ik dat ook wel moe. Maar ik wacht netjes achter de witte lijn en probeer fier te zijn. Op wat ik ben en kan. Wat ik doe. En dan. Dan vraag ik me weer af hoe het komt. Verdomd. Waarom lukt het me niet? Zie je, ik word ongeduldig. Niemand anders op het perron. Ik zit daar en ik wacht. Passief. Op een lief.
Zoveel lopen er rond in ons Belgenland. Amai, denk ik dan. In welk hol zitten die allemaal verscholen?
Maar mijn ochtendkrant leert mij dat de meesten van onze singles zich zeer happy in hun vel voelen. “Eenzaam? Nee hoor!” “Trots dat ik het in mijn eentje red” “Ik doe lekker mijn goesting”. Zo luidt het. Hm.
Is het omdat ze in de krant komen te staan met hun interview? Moeten ze zich daarom een beetje stoerder voordoen? O ja, ze stralen wel een zeker zelfvertrouwen uit. Bovendien kan je als single niet anders dan positief in het leven staan en content zijn met de vrijheid die je hebt, al die kleine dingetjes waar je kan en ook mág van genieten. Voor mij persoonlijk: check.
Maar mij maak je niet wijs dat ze zich “altijd” goed voelen bij de onbeslapen linker- of rechterkant van het bed. Een oplossing is natuurlijk in ‘t midden slapen (zoals ik ook doe, triomfantelijk en uitgestrekt). Ik bedoel: een mens is toch niet gemaakt om alleen door het leven te stappen? Vrienden, ja, vrienden… natuurlijk ben je “nooit” alleen. Maar u begrijpt best wat ik bedoel.
‘t Is ook een trend geworden, dat “happy single” zijn. Je mag tegenwoordig niet meer klagen als je alleen bent. That is just not done. Fier zal je zijn! Je zal alle mogelijke voordelen hoog in het vaandel dragen! Je zal opscheppen over je vrijheid, je blijheid, je onafhankelijkheid! En dat doe je vooral tegen andere singles, die dan net hetzelfde antwoorden.
Niet moeilijk dat we op die manier al met 1,5 miljoen zijn… da’s dus wel 15% van onze gehele bevolking. Goed bezig…
Uw mening