Lentesneeuw

Watch. Learn. Live.

[flashbackpost] Don’t cha! augustus 7, 2008

Hoort bij: relaxing the mind, the L word — lentesneeuw @ 9:00 am
Tags: , , , , ,

[We schrijven 27 juli, de dag dat ik al genoeg had gepost op m'n blog, maar dat ik nóg niet uitgeschreven was...]

Het was reuzebarbecue in ons kleine boerendorpje. Een barbecue voor een jonge vrouw (en moeder van twee) die terminale kanker heeft. Als laatste hulpmiddel had de familie zich een duur apparaat aangeschaft om de ziekte des duivels op alternatieve wijze te bestrijden. Of het zal helpen weten we niet, maar willen we wel aan de toekomst denken? Ronduit vreselijk. En duur. Vandaar dus het mega evenement op ons plaatselijke voetbalterrein.

Ik zit een beetje rond te kijken en mijn buurvrouw te porren met de woorden: “Goh, die is hier ook en kijk, die en die! Amai, wat een opkomst, wat een massaal gebaar!”

Opeens zie ik (oh my god! Is hij dat??) mijn allereerste lief! De jongen met de gitzwarte haardos (in een staartje *smelt*) waarop ik verliefd was geworden toen ik veertien was en die ik heb moeten loslaten op mijn twintigste. Een echte ouderwetse kalverliefde, zeg maar. Ik heb mede dankzij hem een geweldige tienertijd gehad, nooit liefdeloos mijn puberende dagen doorgebracht.

En daar liep hij dan. Een beetje aangekomen, een beetje grijzend aan de slapen al. En zijn huidige lief aan zijn hand. Ik glimlachte toen hij haar middel vastnam om langs de andere kant te lopen. Dat had hij bij mij ook zo vaak gedaan. We spreken nu wel van acht jaar terug en nog veel terugger.

Ik had mijn ex-schoonfamilie ook al gespot en keek geregeld hun richting uit. Zijn mama had me nog steeds graag. Dat leerde ik uit een toevallige en lang uitgelopen ontmoeting aan de videotheek. Zijn veel jongere broer trekt nu op met mijn neefjes. Tja, dat boerendorpje, weetjewel.

Ze kregen me uiteindelijk ook in de gaten en één voor één zwaaiden ze eens vriendelijk terug. Behalve dan zijn lief. Die wist duidelijk van toeten noch blazen. Bij hen aan tafel een klapke gaan doen, vond ik er zelf wel wat over, maar was toch blij ze nog eens allen terug te zien. Ik ben er tenslotte zes jaar lang kind aan huis geweest, heb de broer zowat zien opgroeien van peuter tot jonge tiener en heb het occasionele gekibbel van de ouders van dichtbij meegemaakt.

Het gezin maakte zich klaar om te vertrekken en wandelde de tent uit. Over de schouder van zijn lief keek hij me nog even na en glimlachte welgemeend.

Later die dag kreeg ik het volgende bericht: “Leuk je nog eens in real te zien. Was al lang geleden hé. Je zag er heel goed uit.”

Well well… dacht mijn ego. How about that? En toen begon ik zowaar te zingen:

Maar baneen! Zo was het he-le-maal niet! Het ging zo:

[Lentesneeuw zit momenteel in La Douce France te genieten van een girlpowergevoel. Maar laat gerust een reactie na. Zij heeft dat immers graag en zal reageren van zodra ze kan -en wil.]

 

[flashbackpost] No harm done augustus 6, 2008

Hoort bij: the L word — lentesneeuw @ 9:00 am
Tags: , , , , , ,

[We schrijven 26 juli...]

Het vergaat me een beetje moeilijk vandaag. Want weet je, ik probeer het echt. Ik probeer je te vergeten en het weinige wat we hadden ook weinig te laten lijken. Zoals je had gezegd: Wees maar sterk. Wel, ik hou me sterk. Ik onderdruk de drang om te vragen hoe het met je gaat en jij hebt blijkbaar ook niet veel zin om te praten. Doe je dat bewust? Blijf je zoveel mogelijk uit mijn buurt om me hierover te helpen? Of zie je er echt het nut niet meer van in?

Ach, wat maakt het ook uit. Het zijn mijn demonen, waar jij maar bitter weinig inspraak in hebt gehad. Behalve dat jij het was, dat je gewoon jezelf was. Ik kan niet uitleggen waarom ik zo hard voor je gevallen ben. Ook niet waarom het zo moeilijk is om je los te laten nu. Een paar weken gaat het goed en dan opeens niet meer. Ik mis je wel, ja. Dat zal het vooral zijn. En ik vraag me af of…

Weet je, het maakt eigenlijk niet zoveel uit. Of we nu contact hebben of niet, die ups en downs gaan gewoon verder. Altijd worstel ik me terug naar en uit dat eerste gevoel van acht maanden geleden. Acht maanden al? Werkelijk? Een periode vol ups en downs. De pedalen verliezen om daarna terug gefocust in het zadel te springen. Ik had het je beter nooit opgebiecht. Wat had je er eigenlijk aan? Jouw gevoelens waren niet die van mij.

En eerlijk, wat heb je er nu aan, dat ik je dit vertel? Niets, ik weet het.

Maar je kent me. Ik schrijf het liefst van me af. Even dacht ik je dit persoonlijk te sturen, maar wat zou je nog kunnen antwoorden? En zou je het wel willen? Daarom schrijf ik mijn gedachten omtrent jou voor één keer hier neer. Goed wetende dat dit pas binnen een week of zo zal verschijnen. En dat is nu net het goeie eraan. Het stelt me zelfs gerust, want tegen dan zit ik veilig ver weg en is deze kwetsbare down wel weer voorbij.

No harm done. Ik heb mezelf zonet vrij geschreven en jij hebt niets gemerkt van deze dip.

[Lentesneeuw zit momenteel in La Douce France te genieten van rust in haar hoofd. Maar laat gerust een reactie na. Zij heeft dat immers graag en zal reageren van zodra ze kan -en wil.]

 

[flashbackpost] Actieve bifidus augustus 5, 2008

Hoort bij: same old same old — lentesneeuw @ 9:00 am
Tags: , , , , ,

[We schrijven 25 juli, de dag dat ik met mijn verzameling kwaaltjes naar de dokter ging...]

… en met een handvol voorschriften weer buiten kwam.

Neen, deze keer was één bepaald kwaaltje geen niemendal meer. Ik had de bui zelf ook duidelijk voelen hangen. De constante pijn bij het neerzitten, tienduizend needles and pins, het branderige, de jeuk bijtijds en vooral die bobbel. Dear god! Wat een schaamtelijke bobbel! En had ik al pijn vermeld? Verdammt veel pijn, ook bij het stappen. Ik zal nooit meer iemand uitlachen die zich op die manier voortbeweegt.

Meneer de dokter stelde met zijn rubberen handschoen vast dat dit geval niet van de poes was. Hoe had ik dit nu weer geflikkerd? “Net bevallen?”, vroeg hij. Euhm… niet dat ik weet. “Geconstipeerd, mevrouw?” Neen. “Teveel druk gezet?”. Bwa, kweenie. “Te pikant gegeten? Teveel alcohol gedronken?” Misschien. Even dacht ik dat hij naar mijn seksuele voorkeuren zou vragen. Maar dat zou het dus zeer zeker niet geweest zijn. En nu ik dit voorheb, zal het er ook nooit of te nimmer nog van komen.

Feit is dat ik wel heel jong ben voor zo’n kaliber van een kwaal. Maar het zit dus in onze familie, zo blijkt. “Uwe mémé is er drie keer aan geopereerd. En o ja, tante die en nonkel dat hebben het ook al lang zitten. Troost u kind, vele mensen hebben er last van.”

Aja? Ook toen ze 27 waren? Een leeftijd waarop men normaal gezien geen zalfjes moet wrijven “daar”, geen zes pillen moet slikken per dag of suppo’s moet opsteken? Thank you, dear ancestors!

Oh ja, en alleen maar vezelrijke voeding vanaf nu om alles vlot te laten “passeren”: kiwi’s, appelsienen, volkorenbrood, noten, rozijnen, tarwekorrels, fruitsap en veel water. Geen alcohol en geen pikant voedsel (here we come, Frankrijk!) [update: vandaar dus de doorschrapte du vin in één van de vorige posts]

Nu ja, die vezelvoeding is wel lekker te noemen. En terwijl ik de rekken van onze supermarkt afschuimde, zag ik Activia staan, met actieve bifidus voor een gezonde transit. Om maar niet te zeggen: zodat ge vlot kunt kakken. Bewezen doeltreffendheid na 15 dagen.

Nog 14 te gaan, op het moment van dit schrijven.

[Lentesneeuw zit momenteel in La Douce France niet te genieten van een cocktail, noch van pikant voedsel. Maar laat gerust een reactie na. Zij heeft dat immers graag en zal reageren van zodra ze kan -en wil.]

 

[flashbackpost] Dosvedanja augustus 4, 2008

Hoort bij: just a thought — lentesneeuw @ 9:00 am
Tags: , , , , ,

[We schrijven 24 juli, alweer veel te midden in de nacht om goed te zijn...]

Zo af en toe doe ik me voor als een lezer van mijn eigen blog. Of tenminste een geïnteresseerde. Dan ga ik naar Google en tik ik “lentesneeuw.be” in. Het maakt een mens/blogbeheerder soms wat wijzer.

De laatste hit van de volle vier pagina’s (hoezee) viel me wel direct op. Een site waarvan ik de url niet ken, heeft een link gelegd naar mijn blog. Interesting! Ik klik en aan mij verschijnt een onbegrijpbare codetaal. Bovenaan de pagina staat te pronken lentesneeuw.be. Bij nadere inspectie van de url (http://tgsc.ru/lentesneeuw.be.html#edit) zie ik dat de schrijver van deze pagina ergens in rusland moet zitten. Toch? “.ru”? *zoekt bevestiging*

Ik ken geen Rus. En al zeker geen Russisch. Wat de hel doet MIJN blog in een html-pagina van DIE mens?

Creepy. Ik versta dus geeneens wat op die pagina staat!

Leest hier misschien een IT-er (ja, duh) mee die wijs geraakt uit de url? Of een russofiel die de titeltjes op die pagina kan vertalen? Misschien bent u het allebei? (In dat laatste geval: seriously, get a life).

En met deze prangende vraag op mijn lippen, wetende dat ze pas binnen elf dagen zal gepost worden en dat mijn site tegen dan misschien geïnfiltreerd is geraakt door de maffia, ga ik dan nu wijselijk slapen.

Dosvedanja!

[update op 28 juli: Djeez. Weet je nog die Japanse gore site? Wat is dat hier allemaal zeg?]

[Lentesneeuw zit momenteel in La Douce France te genieten van een zalige roman in een begrijpbare taal! Maar laat gerust een reactie na. Zij heeft dat immers graag en zal reageren van zodra ze kan -en wil.]

 

[flashbackpost] Pending augustus 2, 2008

Hoort bij: just a thought, the L word — lentesneeuw @ 9:00 am
Tags: , , , , , , ,

[We schrijven 23 juli, de dag dat ik met de kriebel in de buik mijn afspraakje bij meneer de kaartlegger zit af te wachten]

‘t Is duidelijk kwamkwammertijd op alle blogs en Lentesneeuw is vlug door haar blogroll heen. Dus mijmert ze een beetje -alsof dat enig nieuws is- en constateert het volgende: her life is pending. Wat zoveel wil zeggen als dat haar leven op wacht staat.

Categorie “werk”: Zeer onzekere tijden momenteel. Er werd al spontaan gesolliciteerd, er werd al op vacatures gereageerd, er werd zelfs al persoonlijk meer uitleg bij de cv verschaft. Maar dit alles verzekerde nog geen nieuwe job voor het volgende schooljaar. Toch heeft Lentesneeuw hoop, want ze weet dat ze one hell of a teacher is.

Categorie “gezondheid”: Ze wordt duidelijk ouder en er is geen dag meer te noemen zonder dat ze hier een pijntje en daar een raar boebeltje voelt. Maar al bij al is zij nog redelijk gezond te noemen. Eigenlijk mag ze niet klagen.

Categorie “liefde”: Na twee jaar draagt zij nog steeds de status “single”. Ze heeft zich daar in het verleden serieus ambetant bij gevoeld, heeft geworsteld met haar eigen imago, haar eigen kunnen. Maar nu niet meer. De periode dat ze alleen was, heeft haar gesterkt in al haar facetten.

En net op het moment dat ze haar lot met opgeheven hoofd begon te dragen, verscheen daar iemand ten tonele. Hij werd in een mum van tijd een luisterend oor, een volwaardige gesprekspartner, ja zelfs, een hele goeie vriend. Met potentieel, dat had ze nooit ontkend.

Er gebeurde wel iets vreemds met Lentesneeuw. Want normaliter zou ze over deze ontluikende vriendschap -met zicht op meer- de pannen van het dak schrijven. Maar dat deed ze niet en ze kan ook niet precies verklaren waarom. Heeft ze een beetje schrik misschien? Voor een volgende teleurstelling? Durft ze zich niet te gooien deze keer? Zouden haar lezers het afdoen als yet another random post about another random guy? Want hij is geen random guy.

Pending dus. Ze heeft nog niet beslist hoe en wat het juist is. Maar ondertussen geniet ze wel van de warme vriendschap.

[Lentesneeuw zit momenteel in La Douce France te genieten van du vin (wordt u later nog duidelijk), du pain et du boursin. Maar laat gerust een reactie na. Zij heeft dat immers graag en zal reageren van zodra ze kan -en wil.]

 

[flashbackpost] Du bist nicht toll augustus 1, 2008

Hoort bij: just a thought — lentesneeuw @ 9:00 am
Tags: , , , , ,

[We schrijven 20 juli, de dag dat ik op de 'Kuuremoart' stond in Gent.]

De Romeo’s zetten “Du” in. Twee jongens beginnen overdreven te slowen met elkaar. Vriendin M legt haar arm over mijn schouder en zingt uit volle borst mee. Ik krijg een drang om met mijn aansteker in de lucht te zwaaien. Het vlammetje dwarrelt in de wind voor een volle paar minuten. “Du… allein kannst mich verstehen, oooooh, Duuuuu!”

Een kleine windstoot -of is het mijn eigen gebrul?- doet het vlammetje opeens doven. Nietsvermoedend flikker ik het ding weer aan.

Instant pijnalarm in m’n kleine hersenen! Ze sturen de prikkel door naar mijn duim die zowat aan dat ijzeren rolletje van m’n aansteker (hoe heet zo’n ding eigenlijk?) hangt geplakt. “Du-aaaaauuuuw!”, schreeuw ik. Koud! Water! Denkt mijn brein. Het eerste wat ik zie is de pint van vriendin M. Ik plof er in ware Tom&Jerry-stijl mijn duim in en zie net geen stoom opstijgen.

“Verbrand?”, vraagt vriendin me smalend. Ik reageer enkel met een vertrokken gelaat.

Twintig minuten hoor je een brandwonde onder koud water te houden. Ik heb wel zeker een half uur met m’n duim in vriendins volle pint gestaan. Deugd deed het wel. Maar telkens ik ‘m eruit trok en keek naar de twee witgeblakerde streepjes temidden van het rode kussentje, begon m’n hele duim alsnog te kloppen. Tegen dat vriendin haar pint goed en wel terug kreeg, stond hij al veel te warm, constateerde ze.

Een sorry van mijn kant en een schouderklopje van de hare.

[Lentesneeuw zit momenteel in La Douce France te genieten van de zon (ja, simpel toch?). Maar laat gerust een reactie na. Zij heeft dat immers graag en zal reageren van zodra ze kan -en wil.]