Lentesneeuw

We vertrokken met de fiets. In totaal een man of zes. Aangekomen aan het plein bleek dit van de ene seconde op de andere helemaal open te liggen. Grote zandduinen versperden onze weg. We moesten op de trappers gaan staan, het evenwicht zoeken in de grote zandsleuven. “Blijf op de rechte stukken rijden”, zei er iemand en ookal klonk dat niet logisch, toch hielp het enorm.

Niet veel verder gras. En daarnaast rotsen, die hoe verder we reden alsmaar steiler werden. Waarom ik niet was gestopt helemaal aan het begin, waar de rotsen moeiteloos overvloeiden in het water… maar nee, ik volgde de rest maar. De rotsen werden kliffen en de rest besloot dat het hier net goed was om af te duiken. In de diepte zag ik de boot liggen. Mijn metgezellen hadden instant bikini en zwembroek aan. Ik stond er nog met m’n kleren aan en dacht: “mij niet gezien, hier vanaf springen!”.

Dus ik keerde terug. Gelijk met de dalende rotsen, kwam de boot weer dichterbij. Veel volk op en rondom. Ik kwam een vriendin tegen: “Tiens, loop jij hier ook rond?” “Ja”, zei ze “kom, we gaan ons omkleden!”. De spiraaltrap naar boven was smal en leek wel oneindig door te draaien. Aan de kleedhokjes gekomen, veranderde het mijne in mijn kleerkast. Ik zag vier van m’n bikini’s liggen. Hm. Dewelke?

Maar net op dat moment begon de boot te zwiepen. Alsof een grote onzichtbare hand de boot een tik had gegeven en het ding nu gevaarlijk heen en weer kolkte. Ik keek door het venstertje en zag mensen al braken over de reling.

Daarna weet ik het zo goed niet meer. Men zegt dat je je droom onmiddellijk moet opschrijven, het moment dat je wakker wordt. Heb ik zo goed als gedaan, en toch. Zo prominent hij aanwezig was daarnet, zo trekt hij zich nu alweer terug naar mijn onbewuste gedachtenwereld.

Heeft u ook raar gedroomd deze morgen?