[We schrijven 20 juli, de dag dat ik op de 'Kuuremoart' stond in Gent.]
De Romeo’s zetten “Du” in. Twee jongens beginnen overdreven te slowen met elkaar. Vriendin M legt haar arm over mijn schouder en zingt uit volle borst mee. Ik krijg een drang om met mijn aansteker in de lucht te zwaaien. Het vlammetje dwarrelt in de wind voor een volle paar minuten. “Du… allein kannst mich verstehen, oooooh, Duuuuu!”
Een kleine windstoot -of is het mijn eigen gebrul?- doet het vlammetje opeens doven. Nietsvermoedend flikker ik het ding weer aan.
Instant pijnalarm in m’n kleine hersenen! Ze sturen de prikkel door naar mijn duim die zowat aan dat ijzeren rolletje van m’n aansteker (hoe heet zo’n ding eigenlijk?) hangt geplakt. “Du-aaaaauuuuw!”, schreeuw ik. Koud! Water! Denkt mijn brein. Het eerste wat ik zie is de pint van vriendin M. Ik plof er in ware Tom&Jerry-stijl mijn duim in en zie net geen stoom opstijgen.
“Verbrand?”, vraagt vriendin me smalend. Ik reageer enkel met een vertrokken gelaat.
Twintig minuten hoor je een brandwonde onder koud water te houden. Ik heb wel zeker een half uur met m’n duim in vriendins volle pint gestaan. Deugd deed het wel. Maar telkens ik ‘m eruit trok en keek naar de twee witgeblakerde streepjes temidden van het rode kussentje, begon m’n hele duim alsnog te kloppen. Tegen dat vriendin haar pint goed en wel terug kreeg, stond hij al veel te warm, constateerde ze.
Een sorry van mijn kant en een schouderklopje van de hare.
[Lentesneeuw zit momenteel in La Douce France te genieten van de zon (ja, simpel toch?). Maar laat gerust een reactie na. Zij heeft dat immers graag en zal reageren van zodra ze kan -en wil.]
)
Uw mening