“Mevrouuuuuuw! Gij hier ook op carnaval?”
Happy I am augustus 11, 2009
Weet je nog, mijn alles-meteen-en-wel-nu-direct-ingesteldheid? Als ik dat van mijn dierbaarsten verlang, is dat maar een vies beestje, I know. Maar omdat het nu eenmaal in mijn natuur zit en ik helemaal geen hypocriet ben, leg ik mezelf dat al evenzeer op. En dan, beste vrienden van het bloggersbos, wordt het een zeer apart, ja haast heroïsch (nou-nou) verhaal. Zo eentje dat je later nog aan je kleinkinderen vertelt (ja kom, ‘t is al lang goed).
Gisteren was ik nergens op het net te bespeuren. Raar. Ookal had ik mijn pc wel open en heb ik er zowat 12 uur op getokkeld. Nog raarder.
Dat kwam omdat ik mijn cursus Nederlands op orde wilde hebben. Niet zomaar wat papierekes goedleggen en ezelsoren platstrijken, noooo. Ik wilde alles, meteen en wel nu direct klaarstomen voor een nieuw jaar. De toetsen bij de toetsen, examens bij examens, alle losse handouts overlopen, alle dubbele kopieën de vuilbak in, van tig mappen één maken en vooral, alle lesvoorbereidingen in één Worddocument met dezelfde handige lay-out en ontdaan van al de flaws die ik erin had ontdekt het voorbije jaar.
Op één dag zag ik alle hoofdstukken passeren. Een honderdtal lessen die ik me terug voor de geest haalde en hier en daar moest aanpassen. En, nu komt het, met plezier! Ik was me amper bewust van de thuiskomst van zoetie, glad vergeten brood te halen, de katten (en de brokken die ze maakten) uit het oog verloren, zelf vergeten te eten. Allez, you catch my drift.
Tegen het einde van de dag zag ik het scherm wemelen, maar stak ik fier de vers uitgeprinte blaadjes in de nieuw aangelegde map. Toch al goed voor 10 uur van de 21, en dat voor het ganse schooljaar!
Dit stemt me nu gelukkig zie. Te weten dat ik toch al iets wezenlijks heb gedaan, zo drie weken van tevoren. Te weten dat ik mezelf vandaag een ganse dag lekker leuteren mag toestaan, hierzo.
Groen groener groenst november 3, 2008
Oh, wat is het gras toch altijd groener aan de overkant. Zalig, sappig, frisriekend gras met aan de sprieten dikke druppels dauw die net niet willen vallen. Een mals vol groen tapijt waarop je niet stapt maar eerder veert. Met open armen tol je tien keer om je as tot je duizelt. En je lacht. Lacht om wat het leven is.
Ik lachte niet. Deze morgen in de stapvoetse file, de veel te lange afstand die ik dagelijks moet doen. De digitale cijfers op m’n klok een kleine drie kwartier zien verspringen. Heen. En terug. Zou ik bellen dat ik mogelijks te laat zou komen? Neen. In gedachten zag ik de tros leerlingen wanordelijk “in hun rij” staan, alleen overblijven op de speelplaats, halsreikend uitkijken naar de schoolpoort en mekaar toefluisterend: “Yes, ze is er niet.”
Ik zou er met veel plezier gaan bijstaan en heel luid roepen, schreeuwen zelfs: “Yes, vandaag geen les aan jullie!”
“Yes, dit is de rotste opdracht ooit.”
“Yes yes, nooit meer les!”
De file gaat accordeongewijs weer verder. Heb oftewel niet genoeg of zeer slecht geslapen deze nacht. Ik bekijk mijn vale gezicht in het spiegeltje en zet m’n beste leerkrachtengezicht op. Pf. Wat een hoop komedie. Belachelijk hoeveel werk ik weer heb gestopt in achttien aparte lesvoorbereidingen (wat goed is voor één week), zes verschillende jaarplannen (want zes verschillende handboeken) en een hoop verbeteringen. Crapuleus hoe weinig tijd ik voor mezelf heb, laat staan voor anderen.
En voor wat? Voor een handvol onnozelheid, kinderachtig gemekker, “mevrouw, Nederlands is saai” en “Jongen, ge zijt zelf het toppunt van saaiheid in mijn lessen”. Op die manier kan ik die glimlach niet meer opbrengen. Het eeuwige, eindeloze geroezemoes van veel te grote klassen, van een mengelmoes aan diverse richtingen bij mekaar geflanst, want ja, Nederlands is “maar” Nederlands en dat is voor iedereen gelijk. Ik moet zelfs mijn bank afstaan omdat de leerlingen niet allemaal deftig kunnen zitten.
Vind je ‘t gek dat ik dan geen overzicht meer hou? Dat ik niet weet uit wiens bevallige hand de propjes nu weer zijn geschoten? Ik wijs ze terecht. Ik voel mijn buik ineenkrimpen, mijn keel dichtsnoeren, mijn longen naar adem grijpen.
En ze zien het. Als aasgieren die hongerig toekijken hoe vlees bederft, zo langzamerhand. Neen, ik mag de moed nu niet verliezen. Ja, ik moet doorbijten, blijven berispen, blijven terecht wijzen, hen blijven aanmanen zich te gedragen volgens hun leeftijd. Maar dat maakt me godverdomme zo moe.
Ligt het aan mij? Ligt het aan hen? Aan de “Wij hebben hier vorig jaar gekampt met serieuze tuchtproblemen”-school? Om m’n eigen zelfbeeld nog een beetje te beschermen, zeg ik op dit laatste volmondig JA. Het is de mentaliteit aldaar.
En oh, wat mis ik mijn vorige school. Daar waar alles tot in de puntjes georganiseerd verliep, waar het collegiaal vangnet breed en gemoedelijk was, waar de leerlingen zich gedroegen als waarlijke vijfdes en zesdes: bijna-volwassenen met hier en daar nog puberale uitlopers. Maar er viel mee te klappen en daarna mee te werken, en dát maakte het verdomme plezant!
Ik kon deze middag niet snel genoeg in m’n auto zitten om al even vermoeid als voor de vakantie twee sigaretten na elkaar te paffen. Om het allemaal te vervloeken en me af te vragen waaróm ik niet ben ingegaan op die halftijdse in mijn eigen regio. Waarom nog onderwijs, eigenlijk?
Het gras aan de andere kant lonkt. Al zullen daar ongetwijfeld ook pieren onder zitten woelen.
En alsof dát niet genoeg was… september 26, 2008
“Mevrouw, kan ik je onder de middag even spreken?”
Ze staat aan de deur van de leraarskamer en zegt het ietwat op gedempte toon. Ik wacht met een vragende blik op de reden, maar die wil ze klaarblijkelijk nog niet kwijt. Ze kijkt wat onzeker, verontschuldigend haast. Ik zeg: “Ja, natuurlijk. Laten we hier afspreken straks, goed?”
Twee uur later staat ze er. Een beetje afzijdig van de rest, wachtend op mij. Ik bemerk nog steeds de twijfel in haar ogen. Of we niet ergens binnen kunnen gaan, in een leegstaand lokaal of zo? Op dit moment bedenk ik mij dat het niet over de taak tegen volgende week zal gaan.
We gaan zitten, recht tegenover elkaar, een beetje casual. En ze begint. Over haar studiekeuze en of ze niet beter zou gaan werken eens ze achttien wordt dit jaar. Over haar stugge ouders, over geen luisterend oor vinden. Ik geef mijn visie en stel me begrijpend op. Uiteindelijk is het haar keuze, als ze maar weet dat een diploma heel belangrijk is. We zijn inmiddels een veertig minuten verder.
“O ja,” zegt ze, “en dan is er nog een tweede ding”. Ik ben net bezig m’n jas weer aan het dichtknopen, klaar voor het toezicht in de refter. “Ja?”, vraag ik. “Drie weken geleden is het uitgeraakt met mijn lief.” Ah, denk ik, daar komt de kat op de koord met -hoe kan het ook anders- liefdesperikelen. Ik geef het kind een meelevende blik. “Ja want…” stamelt ze verder, “…ik heb zware gevoelens gekregen voor een ander.”
“Oei,” zeg ik, “dat kan al eens gebeuren, nietwaar”.
“Maar ‘t is onmogelijk”, antwoordt ze.
Ik maak aanstalten om ondertussen al naar buiten te lopen en wil net beginnen over hoe communicatie toch zo belangrijk is in het leven, dat ze haar gevoelens zeker kenbaar moet maken. Maar ze valt me snel in de rede: “Want het is mijn leerkracht Nederlands waar ik verliefd op ben.”
“Ah…zo.” Ik doe weer een pas achteruit en kijk het meisje aan. Vraag me niet met welke blik. Aan haar baggy jeans en kort funkkapsel had ik wel al vermoed dat ze eerder voor de meisjes was. Maar de reden waarom ze altijd volop meewerkte in de klas, dat ze meestal eerst in de rij stond, dat ze het dubbele aantal bladzijden had volgeschreven dan gevraagd voor een taak… daar had ik niet het flauwste benul van.
Miss Don’t-fuck-with-me september 24, 2008
babbel babbel babbel
“De speeltijd is voorbij hé mannen. Komaan, neem jullie boeken!”
babbel babbel babbel
babbel babbbel babbbbel
“En wat is dat hier? Een toets straks? Moeilijk? Tja, nu is het Nederlands. Kom, stop weg.”
babbel babbel babbel
“Niemand die luistert? Is er eigenlijk IEMAND die iets van die oefening heeft opgeschreven?? Oké. Volgende week toets van deze les.”
babbel trek mij dat niet aan babbel fuck you babbel
“Genoeg nu. Jullie agenda’s! Ah? Meneer hier en daar willen hem niet geven? En wat is dat? Jullie zitten te spelen met een MES??!”
Riiiiiing
Storm, het volgende lesuur de klas binnen bij een collega. Geroezemoes à la “oh nee, shit”. Collega weet niet wat er gaande is.
“Ja, kom. Agenda’s van gij, gij en gij. Nota mét stempel deze keer.”
“Maar mevróuw!? We hebben niks gedaan!”
“Nee, natuurlijk niet. Nooit.”
Echt september 8, 2008
Nu even – rustig – zitten. Placeert u kind. In kleermakerszit, zoals je dat het liefste doet. Leg het masker af, doe die sjieke rok uit. Laat de boeken nog een uurtje opzij liggen. Maak je hoofd maar eens leeg. Schrijf eens wat. Iets wat écht is.
Echt?
- Echt is dat ik zelfs in mijn rustpauzes zit te surfen naar informatie over klasmanagement. Echt is dat ik soms wel twijfel of ik me niet te “losjes” opstel voor de klas. Soms heb ik ze helemaal mee, soms helemaal niet. Je voelt je dan schrikwekkend alleen staan tegenover een twintigtal jongvolwassen individuen die ook volwaardig mens zijn. Met (g)een mening, (g)een goesting, (g)een interesse. Maak ik de les net niet boeiend genoeg? Straal ik niet genoeg gezag uit? Hm. Moeilijk om jezelf te evalueren. Maar ik kan niet iemand anders zijn. Ik kan niet binnenkomen in de klas met een streng gezicht. Ik vertik het om vijf minuten te blijven doordrammen over hoe onrespectvol hun geroezemoes is. Ik zwijg tot zij zwijgen. Om dan één of twee zinnen op kalme toon te zeggen. Akkoord, daarna gaat het weer heel wat beter, maar ze hervallen sowieso. Nota’s? Straf? Not my style.
- Echt is dat ik het aan dit werktempo nooit zal volhouden. Mijn volledige weekend ging non-stop (of toch bijna) naar voorbereidingen en lesmateriaal bijeen scharrelen. O ja, klein detail dat de handboeken er nu nóg niet zijn. Oké. Eens ze er wel zijn, zal het wel vlugger gaan. Maar dan stop ik denk ik nóg teveel tijd in het voorbereiden. En dan heb ik nog niets te verbeteren gehad de voorbije dagen. Djeez.
- Echt is dat ik geen tijd heb om aan liefde te denken.
Niets is nog echt écht.
A helpful twist of fate september 2, 2008
Ja hoor. Ik ben er nog steeds op dit late uur [1:36] …
Nee, ik zou niet echt komen klagen over die 7 uur dat ik hier al voor mijn pc-scherm gekluisterd zit, al surfend, zoekend, puffend en blazend. Want, oké, het heeft allemaal met m’n werk te maken en oké, met het feit dat ik voor één bepaalde klas maar geen handboek vind, samen met tig andere Vlaamse leerkrachten die soortgelijke noodkreten slaken op allerhande fora.
Eigenlijk wilde ik nog even komen vertellen wat voor een godsgeschenk er uit de hemel is gevallen deze avond. En nog maar eens het bewijs leveren dat toeval niet bestaat.
Flasback naar zo’n zes uur geleden. Ik schuim het internet af en klik op alles wat te maken heeft met “Zakelijke Communicatie Nederlands”. De moed zakt me steeds meer in de schoenen, want wát begod moet ik mijn leerlingen morgen voorschotelen? Het vak is totaal nieuw voor mij en het leerplan blijft heel vaag over de eigenlijke leerstofonderwerpen.
En dan beland ik op een forum met bovenaan mijn zelfde vraag. Enkele reacties verder een antwoord van een naam die mij wel heel bekend in de oren klinkt. De jongedame -ik mag wel collega zeggen- had geantwoord dat zij al enkele jaren het vak geeft en ondertussen een eigen cursus heeft uitgewerkt. Zij schiet ons groentjes graag ter hulp, zegt ze enthousiast. Maar die naam… god, vanwaar ken ik die? *lightbulb* Maar natuurlijk! Een vriendin van mijn vroegere hogeschoolvriendin! Helemaal vanuit het verre Limburg 
)
Waarop de bal aan het rollen ging: belletje, binnenkomend smsje met nummer, nog een belletje (“Hey, lang geleeeeden!”), binnenstromende mailtjes, en nog eentje… en nog eentje. Woooooow! Heb ik dus gans haar cursus zomaar gekregen! En een jaarplan! En toetsen!
Maar! Hoewel ik haar oneindig dankbaar ben voor al dit materiaal, blijft het een blanco elektronische cursus. Dus moet ik eerst zelf nog alle invulvragen en oefeningen correct oplossen. Vandaar alsnog het lange zoeken, puffen en blazen. Maar ik heb nu tenminste een houvast. Thank god!
Dus… hoe raar kan het lot lopen?
Wat me opeens deed terugdenken aan dit hier. Ja, er zou mij een bekend persoon een handje toesteken in mijn job. Een fulltime heeft enigszins een beetje op zich laten wachten. En ja, ik zou nog moeten opletten voor hogere instanties (en héb ik vandaag de zoveelste verkeersboete in m’n bus gekregen? Grmpf). Een partner en een dood punt daarna. Jammer genoeg ook hier check.
Benieuwd dus in welke puntjes nog meer waarheid zal schuilen.
En dit is een verdomd lange post geworden, zo in ‘t midden van de nacht!
De geur van stress en troeven september 1, 2008
Een wel zeer interessant topic dat Tom heeft aangesneden bij m’n vorige post. Ik zal misschien niet moeten wachten tot een volgende confrontatie met m’n ex. Ik kan het gewoon uitproberen op de leerlingen. Hah!
My first day at school it was. Met grotere klassen dan ooit en ferme zweetbuien tot gevolg. Ja, ik ben een stresszweter. Was ik dan nog zo STOM geweest om een synthetisch pulletje aan te trekken deze morgen! Ik hoop maar dat de geur zich beperkt heeft tot een onopvallende vijf centimeter verder dan m’n oksels. Zoniet, dan dear god please laat mijn leerlingen taalkundig zwaar tekort schieten om daarvoor een bijnaam uit te vinden. (En ja, naar ‘t schijnt zouden inlegkruisjes *nú ook met bloesemgeur!* omgekeerd in je T-shirt geplakt helpen, ik wéét het!)
De eerste lessen vielen alvast mee. Na mezelf voorgesteld te hebben (“Amai mevrouw, schrijven is uw hobby? Pff!”) en ze dan een woordje uitleg te geven bij het fenomeen “bloggen”, mochten ze zelf een fiche invullen met eigen hobby’s (“roken, rondhangen en slapen”), hun troeven (“Mevrouw, wat is dat?”) en één minpuntje (“Grof en onbeschoft doen”).
Maar wat me hier vooral is opgevallen, en dat betreur ik eigenlijk wel, is dat er velen niets vonden als troef.
“Allez kom Pietje, waar ben je goed in?”
“Niks mevrouw.”
“Niks? Dat kan niet! Wat doe je graag? Laat eens zien bij je hobby’s.”
“Rondrijden met de brommer.”
“Awel dan. Sleutel je zelf ook aan je brommer?”
“Bwaja.”
“En wat doe je dan?”
“Chappementen vervangen.”
“En rijdt hij nadien nog, jouw brommer?”
“Ja.”
“Awel, dan kan je goed aan je brommer sleutelen. Schrijf dat maar op!”
Blogpauze in zicht? augustus 28, 2008
103 leerlingen de baas kunnen.
5 verschillende handboeken voor het eerst bekijken, een overzicht op hebben en gebruiken.
5 verschillende jaarplannen opstellen.
17 lessen per week voorbereiden.
103 leesportfolio’s verbeteren, 103 x ? taken en toetsen, 103 x 2 examens opstellen en quoteren.
Ergens lijkt dit monsterlijk veel meer dan “20 uurkes lesgeven”. Neen, de ene lesopdracht is duidelijk de andere niet.
U vindt me vanaf nu aan mijn bureautje, zowat elk vrij moment dat ik de komende tien maanden zal vinden.
Dáárom dus heeft een leerkracht “zoveel vakantie”.
Uw mening