Lentesneeuw

Er tikt een vreemde klok door het huis. Of wacht eens. Nee. Het ís ook een vreemd huis waar ik zit nu. Ik kijk rond naar het minimalistische interieur. Zo te zien houdt hij het simpel en puur. Niet teveel poeha, only the basics. En dat vind ik dus bijzonder goed.

Ik lig in zijn zetel, want dat was de afspraak. Ik hier en hij daar, in zijn slaapkamer met zachtroze muren -roze? Ja, het werkt wel hé.- En netjes! Onnoemelijk veel orde hier. Veel meer dan ikzelf bezit. Er is hier niets scheef of krom te noemen en alles heeft kennelijk zijn plaats. Zelfs de handdoeken in de badkamer liggen mooi om de andere kleur op een torentje. Ik had ‘m even gek aangekeken toen ik het opmerkte.

Deze nacht heb ik meer gewaakt dan geslapen. Of droomde ik alleen maar dat ik om het uur mijn ogen open deed, even naar de klok keek, mezelf geruststelde dat het veilig was waar ik lag? Dat was m’n onderbewuste denk ik, omdat het goed wist dat ik niet thuis sliep. Soms leek het alsof ik iets hoorde op de gang. Een deur, een paar voetstappen. En dan stelde mijn droomgeest zich voor dat hij me stond aan te kijken. Hij heeft zo’n warme zorgende blik, waar ik wel wat aan moet wennen. Meestal ben ik het die zorgt.

Deze morgen moet ik dan wel in een diepe slaap gesukkeld zijn. Net op het moment dat hij hier wél rondliep. “Ik ben een hele lichte slaper!”, had ik er gisterenavond uitgekraamd, en dat we samen zeker zouden ontbijten. Hij is nu al werken. Ik heb ‘m nog even gezien, net voor hij de deur uitliep. Een goeiemorgenknuffel en “in mijn kamer is het donkerder, als je wil verder slapen.” Zo lief ben ik het echt niet gewend.

Uiteindelijk besloot ik op te staan en me klaar te maken. Toen zag ik pas dat hij een brief had achtergelaten. Op mijn ontbijtbord. Naast mijn koffietas. Die hij had klaargezet. Terwijl ik lag te slapen.