“Er is nog niet bijster veel Vlaamse chicklit te vinden”, zei hij.
“Is dat zo?”, vroeg ik.
“Ja”, zei hij, “dus ik zou er maar vlug aan beginnen.”
“Ja”, antwoordde ik.
Deze keer zonder maren.
Rariteitenkabinet oktober 19, 2008
Een gezellige en vanoudse date met m’n beste vriendin M, de allereerste ontmoeting met haar kersverse loverboy, het feit dat (vind dit een verschrikkelijk lamme aanloop van een zin, maar soit) ik nog niet moe ben na dit alles én het feit dat (maar wel gemakkelijk, ha!) ik getagged ben geweest door VIER medebloggers…
maakt…
dat ik het niet kan laten mijn schrijfkronkel in gang te zetten om jullie een heus rariteitenkabinet van mezelf voor te schotelen.
Eerst en vooral de links: Nina, Trits, Syho en Breeg. Ik dank jullie zeer voor deze waardering!
The rules (die velen onder jullie nu wel al vanbuiten kunnen meedrammen):
Link the person who tagged you
Mention the tagrules in your blog without the slightest adaptation (mihi)
Shock the world with 6 unspectacular quirks of nobody else than your lovely self
Tag 6 other bloggers by linking them
Leave a comment on each of these bloggers’ wonderful blogs to bring them the good news they’ve been tagged.*
(*Ik onttrek me van deze laatsten. Every beginning has an end, jawohl!)
1. Bibliotheken werken steevast op mijn blaas. Als iemand hiervoor een treffelijke verklaring heeft, ik hoor het graag. Van zodra ik de serene stilte van een bib binnenkom, krijg ik een ongelooflijke pipidrang. Al knijpend en draaiend de rekken door, it is.
2. Mijn ultieme combinatie van papillengenot is één M&M met pindanoot en één paprikachip tegelijk in m’n mond stoppen. Wegmalen en de beide smaken tot mij laten komen. Prachtig duospel.
3. Komt het omdat ik korte beentjes heb? Ik zit bijna altijd in kleermakerszit en -als de omgeving het toelaat- het liefst nog met blote tenen (sorry Nina voor dit affreuze beeld) gespannen tussen de warme vouw van m’n knie. Het zeer onvrouwelijke gevolg daarvan is dat ik maar moeilijk met gekruiste benen kan zitten. Dan leg ik nog eerder één voet op de knie van het andere been. Stoer ja, ik weet het wel.
4. Deze week kreeg ik een sterke drang om zand onder m’n voeten te voelen. Ik ben om half negen ‘s avonds vertrokken naar de zee, heb daar een uurtje rondgewandeld en stond tegen half twaalf terug thuis. De zandkorrels aan mijn stapschoenen koesterend en de zeegeur gevangen in m’n jaszakken. Zoiets moet dus kunnen.
5. Ik heb ooit in de Makro non-food section rondgelopen en in ‘t wilde weg “jawaddedaddekes” en “moesjoemarremarremarre” geroepen. Een zelf uitgevonden onderzoek van een al even rare vriend en mezelf om te bewijzen hoe verstard de mens tegenwoordig rondloopt. Velen durfden niet eens op te kijken. Vonden wellicht terecht dat we een koppel weirdo’s waren. Aan de kassa hebben we ons luidop afgevraagd of er alleen maar VTM-kijkers in de Makro rondlopen misschien. We werden net niet door de security buitengezet.
6. Ik probeer nog steeds halsstarrig uit m’n lichaam te treden, wat me tot op heden nog niet is gelukt. Althans niet bewust. Of ik het goed doe, laat ik even buiten beschouwing. Maar mediteren op zich brengt me wel in een soort trance. Of is het eerder in slaap vallen terwijl ik rechtop in bed zit in lotushouding?
Ik heb nog wel meer van die vreemde trekjes. Maar helaas! De regels zeggen zes en zes krijgt u er te lezen. Misschien maar best.
[flashbackpost] No harm done augustus 6, 2008
[We schrijven 26 juli...]
Het vergaat me een beetje moeilijk vandaag. Want weet je, ik probeer het echt. Ik probeer je te vergeten en het weinige wat we hadden ook weinig te laten lijken. Zoals je had gezegd: Wees maar sterk. Wel, ik hou me sterk. Ik onderdruk de drang om te vragen hoe het met je gaat en jij hebt blijkbaar ook niet veel zin om te praten. Doe je dat bewust? Blijf je zoveel mogelijk uit mijn buurt om me hierover te helpen? Of zie je er echt het nut niet meer van in?
Ach, wat maakt het ook uit. Het zijn mijn demonen, waar jij maar bitter weinig inspraak in hebt gehad. Behalve dat jij het was, dat je gewoon jezelf was. Ik kan niet uitleggen waarom ik zo hard voor je gevallen ben. Ook niet waarom het zo moeilijk is om je los te laten nu. Een paar weken gaat het goed en dan opeens niet meer. Ik mis je wel, ja. Dat zal het vooral zijn. En ik vraag me af of…
Weet je, het maakt eigenlijk niet zoveel uit. Of we nu contact hebben of niet, die ups en downs gaan gewoon verder. Altijd worstel ik me terug naar en uit dat eerste gevoel van acht maanden geleden. Acht maanden al? Werkelijk? Een periode vol ups en downs. De pedalen verliezen om daarna terug gefocust in het zadel te springen. Ik had het je beter nooit opgebiecht. Wat had je er eigenlijk aan? Jouw gevoelens waren niet die van mij.
En eerlijk, wat heb je er nu aan, dat ik je dit vertel? Niets, ik weet het.
Maar je kent me. Ik schrijf het liefst van me af. Even dacht ik je dit persoonlijk te sturen, maar wat zou je nog kunnen antwoorden? En zou je het wel willen? Daarom schrijf ik mijn gedachten omtrent jou voor één keer hier neer. Goed wetende dat dit pas binnen een week of zo zal verschijnen. En dat is nu net het goeie eraan. Het stelt me zelfs gerust, want tegen dan zit ik veilig ver weg en is deze kwetsbare down wel weer voorbij.
No harm done. Ik heb mezelf zonet vrij geschreven en jij hebt niets gemerkt van deze dip.
[Lentesneeuw zit momenteel in La Douce France te genieten van rust in haar hoofd. Maar laat gerust een reactie na. Zij heeft dat immers graag en zal reageren van zodra ze kan -en wil.]
Next please mei 28, 2008
Status examen Engels voor de zesdes: op de leestekst na staan alle vragen op papier en zitten de addertjes mooi verstopt onder het gras. Neeeuh… is niet waar. Ik ben zo geen leerkracht die er plezier in heeft te buizen op een oneerlijke manier. Ik ben zelfs eerder het type dat tijdens het overlopen van de leerstof zo eens “subtiel” nadruk legt op bepaalde passages. Maar als ze het dán nog niet kunnen… sjaaaa.
Deze status laat mij toe om nog even te komen kijken hoe het hier draait. Awel! Het loopt gesmeerd! De beleefdheid zelve wil ik jullie nu al bedanken voor het binnenwippen en -kijken, de korte stopjes en de langere verpozingen, waarbij u dan soms eens een kriebeltje achterlaat. Ik sta daardoor al in een lijstje… van de snelst groeiende blogs. Juij!
Naast mij in dat lijstje stonden er nog blogs te pronken, haja. Eéntje daarvan ligt al direct in mijn lijn van doens en latens: De Volgende. Een project dat door een paar mensen op poten is gezet met als bedoeling een “gezamenlijk verhaal” te creëren. Jaja, een echt verhaal! En iedereen die wil, mag daaraan meeschrijven. De personages zijn bekend en het begin van het verhaal staat natuurlijk al vast. Maar het vervolg wordt misschien door u, mij, de man in de straat aangevuld?
Voor de amateurschrijvers onder ons met enige ambitie: get your arse over there, zou ik zeggen, om een vervolgstukje in te zenden. Uit alle inzendingen wordt dan het beste stukje verkozen -alweer, door de lezers zelf!- en zo gebeurt dit wekelijks. Benieuwd hoe lang het verhaal zal worden.
En ook ik voel precies de drang om eens deftig aan mijn pen te likken!
Uw mening