Het leven tolt verder. Nieuw leven is nooit ver weg.
Gisteren werd tijdens het etentje blij aangekondigd dat we niet met vier, maar met vijf aan tafel zaten. Ik liet m’n mond openvallen en bleef verrast naar haar staren. “Proficiat! En al iets meer dan drie maand ondertussen? Hoe heb je het kunnen verzwijgen!”
Daarna over typische ongemakjes (of net niet), over kleertjes, babyfases, de kinderkamer. De andere mama stelde prompt haar kleerkast open voor de nieuwe mama in wording. Tot op een bepaalde hoogte kon ik nog meepraten. Daarna dwaalden mijn gedachten natuurlijk af. Mijn sociale leven wordt een aaneenschakeling van trouwfeesten, zwangerschappen vieren en babyborrels. De ene vriendenkring heeft er nog maar net eentje bij of in de andere wordt er alweer een nieuw mensje aangekondigd.
Ik klopte op de bil van mijn compagnon-vrijgezel. “En nu moeten wij nog een vent zoeken hé!” Het gesprek ging even richting moeilijke tijden, moeilijke venten en moeilijke dates. Begrijpende blikken en ach, het kan veranderen in één-twee-drie.
Ik ben blij voor hen. Versta me niet verkeerd. En ik ben vooral blij dat alles gezond verloopt.
Toen ik met compagnon-vrijgezel even later het nachtleven was ingeduikeld, omschreef zij het nog het beste: “Je gunt het hen zeker… maar je gunt het ook jezelf.”
Uw mening